|
|
|
|
|
شعر بی نام شعری از میثم ریاحی ترجمه به عربی: عبدالرحمن سیدی
مانند یک شبح و شبی که می ایستد در دهان تو آنقدر کودکم که روی گریه خوابم می برد و آنقدر ساده ام که چشمانم از باران می ریزد و می شکند هر روز من بی آنکه نمی دانم رود باشم و گذرم توی ذوق کسی بزند توی گوش کسی مثل آسمان بزند تنها مانند کسی که از وقتش گذشته است روی سنگی که از وقتش گذشته است نیمی چهار و نیمی هفت نیمی از پنج نیمی از خودم هستم من آنقدر لختم که لبانم در هر نگاه مثل ستاره ای
تمایل به خودکشی دارد .
ألشّعرُ لَیسَ لَهُ إِسم
ألشّاعر : میثم ریاحی ألمترجم : عبدالرحمن سیدی
کَشَبَح ٍ وَاللیلة ً إذ تَقِفُ فِی فَمِکَ أکُونُ طِفلةًً أن أنامَ عَلیَ البُکاءِ وَ أکُونُ ساذَجًا أن تَمطِرَ عینایَ تَکتَسِرُ کُلَّ یَومٍ أنَا لا أدری أن أکُونَ نَهرا ًو سََفَری أن یَضربَ ذائقةَ شَخصٍ کَا السَّماء یَضرب ُ الاذانَ شَخصٍ فقط کَشَخصٍ أن مَضَی مِن زَمَنِه عَلی صَخرةٍ أن مَضَی مِن زَمَنِها نِصفُ الأربَع نِصفُ السَّابع نِصفُ مِّنَ الخامِس نِصفُ مِّن نَفسی أنَا أکُونُ عَاریاً أن شَفَتَینی فِی کُلِّ نَظَرٍ کَنَجمَةٍ
یَنتَمِئُ إلی الإنتِحار.
عبدالرحمن سیدی
التاریخ : 21 ربیع الثانی 1430
|
||
|
+
نوشته شده در جمعه بیست و هشتم فروردین 1388ساعت 20:5 توسط سید عبدالرحمن سیدی
|
|
||